Iran's "Epic of Kings" composed by Ferdowsi (b.03-Jan-940, d. c1021) has 62 Stories
|
|
دستنویس ها:
آ آکسفورد
س استانبول
ب برلین
پ پاریس
ف فلورانس
ق قاهره
ل لندن 1276
ل2 لندن 1486
لن لنینگراد
لی لیدن
و واتیکان
|
 |
|||||||||||||
| You are here: | See also:Chekaameh Sanaz | |||||||||||||||
 |
|||||||||||||||
|
|||||||||||||||
|
- - - - - 0 رفتن کیخسرو به ايران - dojham - - chand - zam - Geev 1 چو با گیو کیخسرو آمد به زَم ـ جهان چند ازو شاد و چندى دژم - - - - - - - - navand bar afgand 2 نوندى ز هر سو برافگند گیو ـ يکى نامه از گیو و از شاهِ نيو - - - - tokhmeh - - - sar 3 که آمد ز توران سپهدار شاد ـ سر تخمه ی نامور کیقباد - - - - - - sovaar - bakhtyaar 4 فرستاده یی بختيار و سُوار ـ خردمند و بينادل و دوستدار - bish o kam - - - - - - - 5 گزين کرد از آن نامداران ِ زم ـ بگفت آنچ پیش آمد از بيش و کم - - - - - - - - eedar 6 بدو گفت: از ايدر برو باصفهان ـ همه راه تازان بنزد مِهان - - - - - - - - bekhofti 7 به گودرز گوی ای جهان پهلـَوان ـ بخفتی و بیدار بودت روان - dojham baad - - - - - - 8 بگويش که کیخسرو آمد به زم ـ که بادى نـَجـُستـَش به روی دژم - raah bardaasht - - - - - - - 9 يکى نامه نزديک کاوس شاه ـ فرستاده بگرفت و برداشت راه - - - - baadpaay - kafak afgan - hayoon 10 هيونان کـَفـَک افگن بادپاى ـ بجَستند برسان آتش ز جاى - - - - - - pahlevaan - rowshan ravaan 11 فرستاده ی گیو ِ روشن روان ـ نخستين بيامد بر پهلـَوان - - - - - - - - - 12 پَيامش همه گفت و نامه بداد ـ جهان پهلـَوان نامه بر سر نهاد - - nefreen - - - - - aab baaridan 13 ز بهر سياوُش بباريد آب ـ همى کرد نفرین بر افراسياب - - khay - paaloodan - yaal - - 14 فرستاده شد نزد کاوس کى ـ ز یال هيونان بپالود خـَوى - - - - - - - - - 15 چو آمد به درگاه کاوس شاه ـ ز شادى خروش آمد از بارگاه - gowhar feshaand - - - - - - sepahbad 16 سپهبَد فرستاده را پيش خواند ـ بر آن نامه ی گیو گوهر فشاند - - - - - - - - - 17 خبر شد به گيتى که فرزند شاه ـ جهانجوى کیخسرو آمد ز راه - - - - - - - - raameshgar 18 جهانى به شادى بياراستند ـ به هر جاى رامشگران خواستند - - - - mehaan - - - - 19 وُ زان روی جمله مِهان جهان ـ برفتند يکسر سُوى اصفهان - - - - - - dibah khosravaani - boland 20 بياراست گودرز کاخ بلند ـ همه ديبَه خسروانى فگند - - - - - - - - peykar 21 يکى تخت بنهاد پيکر به زر ـ به زر اندرون چند گونه گهر - - towgh - gooshwaar - P:waar - yaareh 22 يکى یاره با تاج و با گوشوار ـ يکى طوق پُر گوهر شاهوار - - - - - - shah - gaah 23 به دّر و به گوهر بياراست گاه ـ چُنان چون ببايد سَزاوار شاه - bar neshast - - - - - - aazin bastan 24 سراسر همه شهر آذين ببست ـ بياراست ميدان و خود برنشست - aaraastan - - pazeereh - - - mehaan 25 مِهان سرافراز برخاستند ـ پذيره شدن را بياراستند - - - - - - - - meel 26 برفتند هشتاد فرسنگ پيش ـ پذيره شدن را به آيين خويش - - - - - - - - - 27 چو آمد پديدار با شاه گیو ـ پياده شدندش سُواران نيو - - - - - - - - - 28 چو چشم سپهبَد بر آمد به شاه ـ همان گیو را ديد با او به راه - - - - - - - - aabe zard 29 فروريخت از ديدگان آب ِ زرد ـ ز درد سياوُش بسى ياد کرد - - - - - - - - aafarin kardan 30 ستودش فراوان و کرد آفرين ـ چُنين گفت کاى شهريار زَمين - - - - - - - - be jaay 31 تو بیدار دل باش و پیروز بخت ـ به جای تو کشور نخواهم، نه تخت - - - - - - - - badkhaah 31 ز تو چشم بد خواه تو دور باد ـ روان سياوُش پر از نور باد - - didaar - - - - - govaa 32 جهاندار يزدان گواى من ست ـ که ديدار تو رهنماى من ست - - - - - - - - az del 33 سياوَخش را زنده گر ديدمى ـ برين گونه از دل نخنديدمى - - - - - - - - yekaayek 34 بزرگان ايران همه پيش اوى ـ يکايک نهادند بر خاک روى - - - - - - - - foroozandeh 35 وُ زان جايگه شاد گشتند باز ـ فروزنده شد بخت گردن فراز - - - - - - sepehr - nahoft 36 ببوسيد چشم و سر گیو و گفت ـ که بيرون کشيدى سپهر از نـِهفت - marde derangi chaareh - - - jangi - gozaarandeh 37 گزارنده ی خواب و جنگى توى ـ گهِ چاره مرد درنگى توى - - - - - - - - rowshan ravaan 38 سُوى خانه پهلـَوان آمدند ـ همه شاد و روشن روان آمدند - - - - - - - - neshast 39 ببودند يک هفته با مى به دست ـ بياراسته بزمگاه نشست - - - - - - - - be hashtom 40 به هشتم سُوى شهر کاوس شاه ـ همه شاددل برگرفتند راه Fa13a33KhosroP.lbi CK VKS |
|
Khosro |
رفتن كیخسرو به ایران
چون كى خسرو با گيو به زم رسيد، گيتى ازو شادمان بود و برخى نيز دژم گشته بودند. پس گيو، نامهاى از سوى خود و كى خسرو- آن شاه پهلوان- نويساند و در آن گفت: اينك آن سپهدار شاد، آن شاهى كه از تخمه كى كواذ نامور است، آن كى خسرو نيكبخت و سرافراز كه آب جيحون در زيرش به مانند تختى شد، از توران بيآمد آنگاه گيو، سوارى پهلوان و خردمند و بينا دل و دوستدار، از ميان آن نامداران زم برگزيد و با او آنچه كه از بيش و كم پيش آمده بود، بگفت و نامه او را به او داد و او را گفت: از اينجا به اصفهان- آن مرز شاهان و جاى بزرگان- برو و به گودرز بگو: اى پهلوان گيتى، تو آن شب بخفتى ليك روانت بيدار بود نيز او را بگو كه: كى خسرو به زم آمد و در سراسر راه يك باد سخت نيز بر وى نوزيد. آنگاه گيو، نامهاى ديگر براى شاه بنوشت و با آن نامه گودرز و پيامها به فرستاده داد. فرستاده از جا برجست و با اسپان كفك افكن بادپايى كه چون آتش مىجهيدند، روان گشت. بارى، آن فرستاده گيو روشنروان، نخست به نزد گودرز پهلوان آمد و پيام و نامه بداد گودرز- آن پهلوان گيتى- نامه را از شادى بر سر نهاد و از براى سياوش، بسيار گريست و نفرين فراوان بر افراسياب بكرد. آنگاه فرستاده، خوى«3»از يال اسپان بپالود و به درگاه كاووس شاه آمد. خروشى به شادى از آن بارگاه برخاست. كاووس، فرستاده را پيش خواند و بر آن نامه گيو، گوهر افشاند. پس همه جا را به شادى بيآراستند و در هر جا، رامشگران را فرا خواندند آنگاه از آن پيروزى گيو گيتىفروز به سرزمين نيمروز نيز آگهى رسيد. پس رستم از براى آنكه هيچ گزندى بر آن شير نرّ نيآمد، درويشان را زر ببخشيد. سپس رستم، بانوگشسپ را با خواسته بسيار و هزار و دويست تن از مهتران نامور با تخت و تاجهاى گران و سيسد و شست ريدك با جام زرّين در دست هر يك، به شتاب همچون آذرگشسپ«2»روانه كرد. بانوگشسپ نيز همچون مرغى پرّان از پيش پدر بيرون رفت و به سوى گيو روان شد از سوى ديگر، گيو، كى خسرو را- كه نامش در سراسر گيتى پراكنده گشته بود- به سوى اصفهان فرستاد. در همه جاى گيتى آگهى شد كه كى خسرو- آن فرزند شاه- از راه بيآمد. پس همه بزرگان گيتى به سوى اصفهان شدند. گودرز، آن كاخ بلند را بيآراست و بر همه جاى آن ديباى خسروانى افكند و تختى را با زر و گوهر، آن چنان كه سزاوار شاهى باشد، بيآراست و دستبند و گردنبند و گوشوار و تاجى پر از گوهرهاى شاهوار بيآورد. آنگاه سراسر شهر را آذين ببست. و ميدان را نيز بيآراست پس همه بزرگان سرافراز، خود را آماده پذيره شدن كى خسرو كردند و تا هشتاد پرسنگ، به آيين خويش به پيشواز او رفتند. چون كى خسرو با گيو پديدار گشتند، آن سواران پهلوان از اسپ پياده شدند. چون چشم گودرز سپهبد به كى خسرو با گيو افتاد، اشك از ديدگان بباريد و فراوان از درد سياوش ياد بكرد. آنگاه گودرز پهلوان از اسپ فرود آمد و كى خسرو- آن شهريار جوان- را در برگرفت و او را بسيار ستود و آفرين كرد و گفت: اى شهريار زمين، بيدار دل و پيروز بخت باشى. بجاى تو نه كشور خواهم و نه تخت. چشم بدخواهت از تو دور باد و روان سياوش پر از نور بادا. يزدانِ دارنده گيهان را گواه مىگيرم كه ديدار تو برايم جان فزاست. اگر سياوخش را نيز زنده مىديدم، اين گونه از دل نمىخنديدم. آنگاه گودرز، چشم و سر گيو را ببوسيد و گفت: همانا كه تو آسمان را از نهفتگى بيرون كشيدى، براستى كه تو گزارنده آن خواب من و به گاه چاره، مردى استوار بودى. پس همه بزرگان ايران، يكايك، به پيش او، رخسار بر خاك نهادند بخت گردنفراز، ديگر فروزنده گشته بود. پس همگى به شادى از آنجا بازگشتند و با روانى روشن به سوى خانه گودرز آمدند و يك هفته را در بزمگاهى كه بيآراسته بودند، به ميگسارى پرداختند. آنگاه به روز هشتم همگى با دلى شاد به سوى شهر كاووس شاه روان گشتند Fa13a33KhosroDipP.lbi |
Shahnameh.com | Ferdowsi.org | Shahnameh.org | Contact
© 1995-2007 Shahnameh Ferdowsi Foundation