Iran's "Epic of Kings" composed by Ferdowsi (b.03-Jan-940, d. c1021) has 62 Stories
|
|
دستنویس ها:
آ آکسفورد
س استانبول
ب برلین
پ پاریس
ف فلورانس
ق قاهره
ل لندن 1276
ل2 لندن 1486
لن لنینگراد
لی لیدن
و واتیکان
|
 |
|||||||||||||
| You are here: | See also:Chekaameh Sanaz | |||||||||||||||
 |
|||||||||||||||
|
|||||||||||||||
|
- - - - - 0 رسيدن کیخسرو نزد کاوس - - - - - - - - booy o rang o negaar 1 چو کیخسرو آمد بر ِ شهريار ـ جهان گشت پُر بوی و رنگ و نگار - - khaasteh - - - - - be aayin 2 به آيين جهانى شد آراسته ـ در و بام و ديوار پُر خواسته - - - - moshk - - - raameshgar 3 نشسته به هر جاى رامشگران ـ گلاب و مى و مُشک با زعفران - - - - - - pey - yaal 4 همه یال اسپان پر از مُشک و مى ـ شکر با درم ريخته زير پى - - sereshk - - - - - - 5 چو کاوس کى روى خسرو بديد ـ سرشکش ز مژگان به رخ برچکيد - - - - - - - - - 6 فرود آمد از تخت و شد پيش اوى ـ بماليد بر چشم او چشم و روى - - - - - - goraazaan - namaaz [naamaaste] 7 جوان جهانجوى بردش نماز ـ گرازان سُوى تخت رفتند باز - - - - - - takht - - 8 فراوان ز توران بپرسيد شاه ـ هم از تخت سالار توران سپاه - - separdan - - - - - - 9 چُنين داد پاسخ که آن کم خرد ـ به بد روى گيتى همى بسپرد - - - - - - andar nehoft kardan - bepsood, pesoodan 10 مرا چند بپسود و چندى بگفت ـ هنر با خرد کردم اندر نـِهفت - - teemaar - - - - - timaar ooy 11 بترسيدم از کار و کردار اوی ـ بپيچيدم از درد و تیمار اوی - - doostdaar - koshande pedar - dowrbaar - vijheh 12 اگر ويژه ابرى شود دُرّبار ـ کشنده پدر چون بود دوستدار؟ - - - - pedar zir khaak - mobed - aabe paak 13 نخواند مرا موبد از آبِ پاک ـ که بپْرستم او را پدر زير خاک - - - - ranj aazmoodan - boodan - Geev 14 کنون گیو چندان به سختى ببود ـ به توران مرا جُست و رنج آزمود - - - - - - - - - 15 اگر نيز رنجى نبردى جزين ـ که با من بيامد ز توران زَمين - - chow aatash - - - - - - 16 سر افراز دو پهلـَوان با سپاه ـ پس ما بيامد چو آتش به راه - bot parast - - - - peel mast - - 17 من آن ديدم از گیو کز پیل ِ مست ـ نبيند به هندوستان بتپرست - - - - - - - - gomaani 18 گـُمانى نبردم که هرگز نهنگ ـ ز دریا برآيد برآنسان به جنگ - - baad paa - meeyaan bastan - - - - 19 وُ زان پس که پیران بيامد چو شير ـ میان بسته و بادپايى به زير - - goftee - - - - - - 20 به آب اندرآمد بسان نهنگ ـ که گفتى زَمين را بسوزد به جنگ - - - - - - - - - 21 بينداخت بر یال و ترگش کمند ـ سر پهلـَوان اندرآمد به بند - - - - sar az baar kandan - baar - khaaheshgari 22 بخواهشگرى رفتم اى شهريار ـ وُ گرنه سرش را بکندى ز بار - - - - - - - - khasteh 23 بدان کو ز درد پدر خسته بود ـ ز بد گفتن من زبان بسته بود - - - - - - be shekl gaav - gorzeh 24 کنون تا لب رود جيحون ز جنگ ـ نياسود با گرزه ی گاورنگ - - - - - - nayafgand chashm - bogzaasht 25 سرانجام بگذاشت جيحون به خشم ـ به آب و به کشتى نيفگند چشم - rowshan ravaan - - - - - - - 26 کسى را که چون او بود پهلـَوان ـ بود جاودان شاد و روشن روان Fa13a34KhosroP.lbi CK VShKS |
|
Khosro| {English Abstract goes here} | رسيدن كى خسرو نزد كاووس
چون كى خسرو به پيش شهريار آمد، گيتى پر از بوى و رنگ و نگار گشت. همه جا به آيين بيآراستند و در و بام و ديوارها را پر از خواسته كردند. همه يال اسپان را پر از مشك و مِى كرده و به زير پىِ اسپان، شكر و درم ريخته بودند. چون كِي كاووس روى خسرو را بديد، اشك از ديدگان بر رخسارش چكيد. از تخت فرود آمد و به پيش او رفت و چشمان و رخسارش را بر روى او بماليد. كى خسرو جوان، او را نماز برد و هر دو، خرامان به سوى تخت رفتند. آنگاه شاه از كى خسرو، فراوان در باره تركان و دربار افراسياب بپرسيد. كى خسرو او را گفت: آن افراسياب بىخرد، پيوسته گيتى را با بدكردارى مىگذراند. كاووس شاه در باره آن افراسياب شومبخت- كه تاج و تخت و كامش مباد- چه مىپرسد؟ او پدرم را به آن زارى بكشت و مادرم را سخت بزد تا من در شكم مادرم كشته شوم. هرگز او را از اندوه، رهايى مباد. آنگاه چون از مادر پاكم زاده گشتم، آن افراسياب ناسزا، مرا به كوه فرستاد و من شبان بز و گاوميش و ستوران گشتم و سالها بگذشت و من گذشت شبها و روزهاى خورشيدِ گردنده را مىشمردم سرانجام پيران به كوه بيآمد و مرا به نزديك آن افراسياب كينپژوه برد. من از كار و كردار افراسياب بترسيدم و از خشم و آزارش به خود پيچيدم. او چندى از من بپرسيد و با من سخت گفت. ليك من خِرَد و هنر خويش را نهان كردم. اگر مرا از سر بپرسيد، او را از پاى، پاسخ گفتم. اگر از خوردن بپرسيد، از جاى، پاسخش دادم. پس خداوند، هوش و دانش او را ببُرد و آن تيره انديش، مرا بىخرد يافت. پس چون او مغزم را بىمايه يافت، مرا با نفرين به سوى مادرم فرستاد. ليك اگر او ابرى بود كه از آن در نيز مىباريد، چون پدرم را كشته بود، چگونه مىتوانست مرا دوستدار باشد؟ كِي كاووس كه چنين شنيد، بدو گفت: اى سرفراز، اينك گيتى نيازمند تاج تو گشته است زيرا كه نژادت به بزرگان مىرسد و در دانايى و شايستگى نيز چون شاهنشهانى. پس خسرو به كاووس شاه گفت: اى شهريار، اگر تو را از كار گيو و هر آنچه بكرد، آگاه سازم، تو را شگفت آيد و براستى كه جاى شگفتى نيز هست زيرا كه كارى از اين برتر نباشد. آن همه در جستجوى من در توران، سختى و رنج ببرد آن هنگام كه سپاهى با دو پهلوان سرفراز، همچون آتش از پسِ ما بيآمد، آنچه كه من از گيو ديدم، هيچ بتپرستى در هندوستان، از پيل مست نيز نبيند. هرگز گمان نمىبردم كه نهنگ دريا نيز بدين سان به جنگ آيد. با آنچه كه گيو بكرد آن چنان سپاه نيرومندى- همه از پير و جوان- با آن دو پهلوان شكست خوردند و گريختند آن دم نيز كه پيران همچون شير، كمر بسته و سوار بر اسپى بادپاى بيآمد، گيو كمندى بر يال و كلاهخودش انداخت و سر آن پهلوان را به بند آورد. ليك اى شهريار، من به خواهشگرى او رفتم، و گرنه گيو، سر او را به خوارى و زارى از تن جدا مىكرد. من اين كار كردم زيرا كه او از آنچه كه بر پدرم آورده بودند، اندوهگين بود و با من هيچگاه بد نگفته بود. اين او بود كه من و مادرم را از چنگال آن شير دژمِ آشفته رهانيد. اگر نه افراسياب مىخواست كه سر مرا نيز بسان پدرم از تن جدا سازد. سرانجام گيو بدانسان با خشم از جيحون بگذشت و چشم بر آب و خشكى نيافكند. براستى كسى كه پهلوانى چون او داشته باشد، سزاوار است اگر كه هميشه جوان بماند چون كاووس، گفتار خسرو را بشنيد، رخسارش همچون گُل بشكفت. پس سر گيو را در برگرفت و فراوان، سر و رويش را ببوسيد. آنگاه بر گودرز و آن كشور و سرزمينش آفرين كرد و چنان جامه شاهوارى به او داد كه هيچكس در گيتى، از كهتران و مهتران، نديده بود. پس از آن گشادنامهاى بر پرنيان نوشتند و خراسان و رى و قم و اصفهان را باو داد. كاووس با اين كار، فرّ جمشيدى به او داد و آن دلاور، ديگر سر به خورشيد برآورد. آنگاه كاووس به او گفت: تو رنج بسيارى كشيدى، پس اكنون اى رنج ديده، از اين گنج برخوردار شو. هماندَم گودرز و گودرزيان زبان به آفرين بسيار گشودند و همگى سر بر زمين نهادند. آنگاه براى فرنگيس گلشنى زرنگار با گردنبند و گوشوار بيآراست و در ايوانها تخت زرّين گذاشت و بر آن ديباى چين نهاد و بدو گفت: اى بانوى بانوان، هرگز از اندوه، نالان نباشى. سرزمين و پيوند خود رها كردى و رنجهاى فراوان در راه ببردى. پس اكنون ايران سراى تو است و هر چه خواهى، آن كنم. آنگاه همه بانوان بر فرنگيس آفرين خواندند و او را گفتند: زمين و زمان، بىتو مبادا Fa13a34KhosroDipP.lbi |
Shahnameh.com | Ferdowsi.org | Shahnameh.org | Contact
© 1995-2007 Shahnameh Ferdowsi Foundation