Iran's "Epic of Kings" composed by Ferdowsi (b.03-Jan-940, d. c1021) has 62 Stories
|
|
دستنویس ها:
آ آکسفورد
س استانبول
ب برلین
پ پاریس
ف فلورانس
ق قاهره
ل لندن 1276
ل2 لندن 1486
لن لنینگراد
لی لیدن
و واتیکان
|
 |
|||||||||||||
| You are here: | See also:Chekaameh Sanaz | |||||||||||||||
 |
|||||||||||||||
|
|||||||||||||||
|
- - - - - 0 سرکشى کردن توس از کیخسرو - - - - - - azadegan - setakhr 1 يکى کاخ کــَشواد بُد در سِطـَخر ـ که آزادگان را بدو بود فخر - raftan aaraastan - - - - - - - 2 چو از تخت کاوس برخاستند ـ به ايوان نو رفتن آراستند - gowlshan zarnegaar - - - - - - - 3 همى رفت گودرز با شهريار ـ چو آمد بدان گلشن زرنگار - aafarin khaandan - - - - - - orang 4 بر اورنگ زرينـْش بنشاندند ـ به شاهی برو آفرين خواندند - sar pichidan - - - - - - Toos 5 ببستند گـُردان ايران کمر ـ جز از توس ِ نوذر که پيچيد سر - kaaviyaani derafsh - - - - - - zarineh kafsh 6 که او بود با کوس و زرّينه کفش ـ هم او را بُدی کاويانى درفش - - naghz - - - teez maghz - - 7 ازان کار گودرز شد تيز مغز ـ بر او پَيامى فرستاد نغز - - - - Geev - - - payaambar 8 پَيامبر جهانجوی گیو دِلير ـ که چنگ یلان داشت و آهنگ شير - - - - - - - - - 9 بدو گفت: با توس نوذر بگوى ـ که هَنگام شادى بهانه مجوى - - - - - - - - - 10 بزرگان و گـُردان ايران زَمين ـ همه شاه را خواندند آفرين - far gihaan khadiv - - - - - - - 11 چرا سر کـَشى تو به فرمان ديو؟ ـ نبينى همى فرّ گيهان خديو - - keen - - - - - pichidan 12 اگر تو بپيچى ز فرمان شاه ـ مرا با تو کین خيزد و رزمگاه - - anjoman - dastoori - - - - 13 فرستاده گیوست و ، پيغام من: ـ به دستورى نامدار انجمن - dorosht - - - - - - posht nemoodan 14 ز پيش پدر گیو بنمود پشت ـ دلش پُر ز گفتارهاى درشت - joft - - raay - - - - 15 بيامد به توس سپهبَد بگفت ـ که اين راى را با تو ديوست جفت - fosoos - - - - - - - 16 چو بشنيد، پاسخ چُنين داد توس ـ که بر ما نه خوبست کردن فسوس - anjoman - - sar afraaztar - - - - 17 به ایران پس از رستم پیلتن ـ سر افرازتر کس منم زانجمن - - - - - - - - nabireh 18 نبيره منوچهرشاه ِ دِلير ـ که گيتى به تیغ اندرآورد زير - - - - - - - - parkhaashjoo 19 همان شير پرخاش جويم به جنگ ـ بدرّم دل پیل و چنگ پلنگ - - now kadkhodaa - raay - aayin - - 20 همى بر من آيين و راى آورید ـ جهان را به نو کدخداى آورید - - - - daastaan zadan - hamdaastaan - - 21 نباشم بدين کار همداستان ـ ز خسرو مزن پيش من داستان - - - - - - - - neshaandan 22 جهاندار کز تخم افراسياب ـ نشانيم، بخت اندرآيد به خواب - - - - - - fasileh - pashang 23 نخواهيم شاه از نژاد پَشنگ ـ فـَسیله نه خرم بود با پلنگ - - - - - - Gondaavar - bar 24 تو اين رنجهایی که بردى برست ـ که خسرو جوانست و گـُنداورست - deen gohar - - - - - shahriyaar zamin 25 کسى کو بود شهريار زَمين ـ هنر بايد و گوهر و فرّ و دين - - - - - - - - Fareeborz 26 فریبرز فرزند کاوس شاه ـ سَزاوارتر کس به تخت و کلاه - - borz - - - - - har 27 به هر سو ز دشمن ندارد نژاد ـ همش فرّ و برزست و هم نام و داد - - keesh - - - khaam - dojham 28 دژم گیو برخاست از پيش اوی ـ که خام آمدش دانش و کيش اوی - joft far - - - - - - 29 بيامد به گودرز ِ کــَشواد گفت ـ که فرّ و خرد نيست با توس جفت - - - - - - - - - 30 دو چشمش تو گويى نبيند همى ـ فریبرز را برگزيند همى - - - - - - negaar - - 31 بر ایوان نباشد چو خسرو نگار ـ نه بر تخت با تاج و با گوشوار Fa13a35KhosroP.lbi CK VShKS |
|
Khosro| {English Abstract goes here} | سركشى كردن توس از كیخسرو
كشواد را در شهر استخر، كاخى بود كه نازِشِ آزادگان بود. چون از تخت كاووس برخاستند، آهنگ رفتن به كاخ او كردند. گودرز با كى خسرو برفت. چون به آن گلشن زرنگار رسيدند، كى خسرو را بر تخت زرّين نشاندند و بر او به شاهى آفرين خواندند همه پهلوانان ايران نيز بدان كار كمر ببستند، بجز توس پسر نوذر كه از آن سرپيچى كرد زيرا كه او با كوس و زرّينه موزه بود و درفش كاويانى نيز با او بود. گودرز كه چنان ديد، مغزش تيز گشت و پيامى نغز براى او فرستاد و گيو دلير را- كه چنگ پهلوانان و بازوى شيران داشت- براى بردن آن پيام برگزيد و بدو گفت: به توس نوذر بگو كه به هنگام شادى، بهانه مجو. اكنون كه همه بزرگان و شيران ايران زمين، كى خسرو را به شاهى آفرين خواندند، چرا تو به فرمان ديو، سركشى مىكنى و آن فرّه ايزدى را نمىبينى؟ پس بدان كه اگر سر از فرمان شاه بپيچى، من با كينه به رزم تو خواهم آمد اينك گيو را با اين پيغام به سويت مىفرستم، پس اى پر هنر، چون او به نزدت آمد، سر از گفتارش مپيچ گيو با دلى پر از گفتارهاى درشت از پيش پدر برفت و به پيش توس سپهبد آمد و او را گفت: همانا كه آن انديشه تو خردمندانه نيست. چون توس سخنان او بشنيد، پاسخش داد كه: فسوس كردن بر ما خوب نباشد. در ايران پس از رستم پيل تن، من سرافرازترين سپاهى هستم. من نبيره منوچهرشاه دليرم كه گيتى را به زير تيغ خود آورْد . منم پسر نوذر، شهريار گيتى. من يادگارى از نژاد فريدونم. در جنگ، شير پرخاش جويم كه دل پيل و چرم پلنگ را نيز بدرّم . اينك كه بدون من، شاهى نو براى گيتى آوردهايد، پس من بر اين كار با شمايان همداستان نباشم و در پيش من از خسرو سخن مگوى. ليك بدان كه اگر از نژاد افراسياب، كسى را به شاهى نشانيم، ديگر بخت ما به خواب آيد. ما از نژاد پشنگ، شاهى نمىخواهيم. اسپ با پلنگ به شادى نگذراند. خسرو با آن رنجها كه تو بردى رها شد. ليك او جوان و كنداور است. كسى كه شهريار زمين است، بايد هنر و نژاد و فرّ و كيش داشته باشد. پس فريبرز- فرزند كاووس شاه- براى شاهى سزاوارتر از اوست زيرا كه از هر سو نژادش به دشمن نمىرسد و هم فرّ و برز دارد و هم مِهر و داد گيو كه اين سخنان توس را بشنيد، دانش و كيش او را خام يافت و دژم از پيش او برخاست و بدو گفت: اى توس نامور و پهلوان، آن هنگام كه آواى كوس برخاست و سرنيزههاى گودرزيان را ديدى، نيز نبايد كه از اين سخنانت بازگردى. در آن هنگام است كه از اين سود جستن خويش، زيان يابى. من و تو رنجهاى بسيارى با هم برده بوديم، ليك تو اكنون همه را به باد دادى. اگر تو فرّه و انديشه درستى مىداشتى ديگر نمىبايست كه از كوه البرز، شاهى را مىجستيم«1». از آن رو سر تو بىتاج مانْد ، كه نه مغز دارى و نه انديشه نيكو. خداوند، كسى را به شاهى مىرساند كه با فرّ و برز و باهوش و انديشه باشد. بدين سان گيو سخنان درشتى به توس گفت و به تندى از آنجا بازگشت و به نزد گودرز آمد و او را گفت: براستى كه توس را فرّه و خِرَد نباشد گويى چشمانش هيچچيز را نمىبينند و پيوسته فريبرز را بر مىگزيند. ليك هيچ نگارى در كاخ به مانند خسرو و هيچ شهريارى بر زينِ زرّين چون او نباشد. هيچ سوارى چون خسرو به ايران نيآمده و هيچكسى چون او با گردنبند و گوشوار بر تخت ننشسته است Fa13a35KhosroDipP.lbi |
Shahnameh.com | Ferdowsi.org | Shahnameh.org | Contact
© 1995-2007 Shahnameh Ferdowsi Foundation