رفتن توس و فريبرز به دژ بهمن و باز آمدن، كام نايافته
‏ پس از پایان روز و رسیدن شب ، فرامرز همراه با توس ِنوذر ، با شتاب نزد کاووس شاه رفتند. توس به کاووس شاه گفت : اینک من با پیل و کوس و با در دست گرفتن درفش کاویانی همراه با سپاهیان براه می افتم و چهره سرخ ِ دشمن را کبود خواهم ساخت .بافّر فریبرز و نیروی کاویانی آماده ی جنگ خواهم شد . شاه بدو گفت : با خواست خداوند که آفریننده ی خورشید و ماه است می توان پیروز شد، اگر فریبرز نیز این را می خواهد ، پس تو بی درنگ سپاهیان را آماده کن . توس با درفش کاویانی و همراه با چهل پهلوان از سپاهیان که کفش زرین داشتند ، رفت فریبرز پسر کاووس در دل ِ سپاه و توس با سپاهیان و پیل در جلو می رفتند . چون سپاه نزدیک دژ شد ، زمین از گرما مانند ِ آتش دمیده بود ، سر نیزه ها از گرما افروخته و مردان جنگی درمیان زره هایشان از شدت گرما می سوختند ،پنداری زمین از جنس آتش بود و هوا از جنس آ هرمن
سپهبد توس به فریبرز گفت : مرد در نبرد می تواند سر ِ مبارز را به خاک رساند و بکوشد با تیغ و کمند و تیرو کمان آسیب به دشمن رساند ، لیک در پیرامون این دژ حتی راهی وجود ندارد و اگر داشته باشد ما از آن آگاه نیستیم . تن ما در زیر جوش از گرما می جوشد و بدن اسبانمان نیز سوزان گشته است . اما نگران مباش ، چرا که اگر تو دژ را نگرفتی ، کس دیگر نیز نخواهد گرفت . باری ، یک هفته در پیرامون آن دژ گشتند و چون هیچ راهی به آن پیدا نکردند با نا امیدی از آن رزم بازگشتند و تنها خستگی راه ِ دراز برآنان ماند

نوشته ی ملودی
نهم مهرماه 2567 ایرانی
Fa13a38KhosroDipMelodyP.lbi